woensdag, 19 juni 2019

Na een heerlijke nachtrust op weg naar de stad.

Spannend, hoe werkt alles. Na uitleg van de receptioniste van het hotel (waar op dit moment geen gasten zijn, maar waar alleen maar bouwvakkers slapen, die bezig zijn het hotel te moderniseren) op naar de bus. Je stapt in lijn 101 die je naar de metro brengt.

In de bus betaal je pas bij het uitstappen of als er een conductrise is, dan bij haar. De rit naar de metro kost een hoop geld: 40 roebel oftewel € 0,55.

De metro is uiterst efficient. Er zijn 5 lijnen met iedere lijn een eigen kleur. De stations worden aangegeven in die kleur en als er overgestapt kan worden op een andere lijn, dan krijgt zo'n station 2 of 3 kleuren. Via een plattegrond is dus altijd te vinden welke metro je naar welk punt brengt en waar je moet overstappen.

Wij begonnen altijd bij het station Begovaya oftewel lijn 3 groen. Immense roltrappen ga je af omdat de metro is aangelegd op moerassige grond. Er moest dus diep worden gegraven voor men op de "vaste" zat. Iedere lijn heeft zijn eigen diepte, vandaar dat je soms wel 3 ellenlange roltrappen af moet om bij jouw lijn te komen.

Met de metro rijd je voor 45 roebel (=€0,62) de hele dag als je wilt, zolang je maar niet naar buiten gaat. 

We hebben 4 dagen zo ontzettend veel gezien en zo ontzettend veel gelopen en ge-metroot dat we ons nu beperken tot de bijzondere ervaringen en voor een idee van de stad laten we de foto's hun werk doen.

Ons eerste bezoek betrof een bijzondere overdekte markthal iets buiten het centrum. Maar Grietje en ik moesten eigenlijk allebei naar de WC en laat daar hu juist zo'n toilethuisje te staan. Kosten 35 roebel per persoon en niet al te schoon, maar ja. We stappen naar buiten worden we aangesproken door 2 man die ons wijzen op een gratis wc in die markthallen. Ze lopen zelfs met ons mee om die wc's aan te wijzen.

Dit tekende ons hele bezoek aan Rusland. Uiterst vriendelijke mensen, zeer behulpzaam, slechts een enkeling dien Engels praat, maar ze willen alles voor je doen.

Lopen we daarna uit die markthallen zegt Grietje ineens: "die man ken ik". Blijkt het een oud hoofd van een school uit Beilen te zijn (Harm Hardering) op welke school Grietje en haar team kursussen heeft gevolgd.

Daarna hebben we te voet de hele Nefsky Projekt (hoofdstraat) afgelopen en ons vergaapt aan de mooie, prachtige gebouwen.

Op de terugweg was het in de bus een drukte van belang. Iedereen wist wanneer we moesten uitstappen voor ons hotel, maar niemand wist het precies tot de chauffeur ons vertelde dat we er uit moesten. Maar gek.....wij zagen ons hotel niet. Bleek dat er aan de overkant van de 4 baans met bomen gescheiden weg geen halte was en dat we dus die drukke 2 baans weg 2 x over moesten steken en daarna een eind lopen voor we thuis waren.